In 2022 won Hayoung Choi de tweede Koningin Elisabethwedstrijd gewijd aan de cello. Vier jaar later blikt zij terug op deze levensveranderende ervaring.

Welke herinneringen bewaart u aan uw ervaring tijdens de Koningin Elisabethwedstrijd? 

Elke ronde was op haar eigen manier betekenisvol. Het was een bijzonder rijke en intense ervaring, vol speciale muzikale momenten. Wanneer ik erop terugkijk, zijn het vooral de relaties die ik heb opgebouwd die mij bijblijven - met mijn gastgezin, collega-muzikanten en de orkesten en dirigenten met wie ik heb samengewerkt. Dat zijn banden die ik enorm koester en nog steeds met mij meedraag.

Hoe voelde u zich toen u van de ene ronde naar de volgende vooruitging? 

Na elke ronde voelde ik opluchting, maar ook enthousiasme. Elke proclamatie bracht een mengeling van spanning en dankbaarheid met zich mee - ik was gewoon ontzettend blij dat ik opnieuw de kans kreeg om muziek te delen in de volgende ronde. Dat gevoel dat ik mocht doorgaan, werkte enorm motiverend.

Hoe hebt u uw verblijf in de Muziekkapel Koningin Elisabeth ervaren? 

Het was eigenlijk een heel rustige en vredige periode. Natuurlijk was het ook erg intens en veeleisend - zeker het instuderen van een nieuw concerto in korte tijd - maar in de Kapel voelde het alsof ik in een wereld van enkel muziek en natuur leefde. Ik kon me er volledig concentreren en maakte tijdens de pauzes kleine wandelingen in het groen, wat me hielp om nieuwe energie op te doen en met beide voeten op de grond te blijven.

Wat was uw reactie toen u uw naam hoorde afroepen als Eerste Prijs? 

Eerlijk gezegd kon ik het op dat moment niet helemaal bevatten. Toen mijn naam werd aangekondigd, voelde alles bijna onwerkelijk aan. Ik herinner me nog heel levendig de warmte en het enthousiasme van het publiek - het was overweldigend op de mooiste manier denkbaar.

Hoe heeft het winnen van de Eerste Prijs uw leven en carrière beïnvloed?

Het winnen van de prijs heeft veel deuren voor mij geopend. Het gaf me de kans om een breder repertoire te verkennen en samen te werken met inspirerende en uitzonderlijke musici. Die ervaringen zijn enorm verrijkend geweest en hebben me geholpen te groeien, zowel als musicus als persoon. Het blijft zijn invloed uitoefenen op het pad dat ik uitstippel, en daar ben ik erg dankbaar voor.

Hoe zijn uw artistieke visie en uw benadering van muziek geëvolueerd sinds uw overwinning in de Koningin Elisabethwedstrijd? 

Mijn artistieke visie is aanzienlijk verruimd. Hoewel ik enorm hou van het standaardrepertoire voor cello, voel ik sterk de behoefte om verder te kijken dan dat; om minder bekende werken te ontdekken en tot leven te brengen. Ik heb een bijzondere interesse ontwikkeld voor muziek uit de twintigste en eenentwintigste eeuw, en tegelijkertijd verken ik ook het barokrepertoire op historische instrumenten.

Hoe kijkt u vier jaar later terug op het behalen van uw Eerste Prijs? 

Vier jaar later kijk ik met enorme dankbaarheid terug op die ervaring. Destijds voelde alles heel direct en intens aan, maar nu zie ik pas hoe ingrijpend het was. Het betekende een belangrijk keerpunt in mijn leven - niet alleen professioneel, maar ook persoonlijk.

Waarin onderscheidt deze Wedstrijd zich van andere concoursen? 

Om te beginnen heeft de Wedstrijd een indrukwekkende geschiedenis en heeft ze doorheen de jaren vele uitzonderlijke artiesten voortgebracht. Daarnaast daagt ze je op een unieke manier uit: de voorbereiding vereist een enorme hoeveelheid repertoire, inclusief nieuw gecomponeerde werken, terwijl je tegelijk de vrijheid krijgt om je eigen recitalprogramma’s samen te stellen. Het dwingt je echt om na te denken over wie je bent als musicus en wat je wilt uitdrukken.

Zijn er, tussen de vele concerten, samenwerkingen en festivals sinds de Wedstrijd, momenten of ontmoetingen die voor u bijzonder betekenisvol waren? 

Een heel bijzondere ervaring was mijn samenwerking met het Antwerp Symphony Orchestra en dirigent Tomas Netopil. Het uitvoeren van Lutosławski’s Celloconcerto met hen was onvergetelijk, en in diezelfde week speelden we ook kamermuziek en namen we zowel de concerti van Elgar als van Lutosławski op. Het was een intense en inspirerende periode, en ik voelde een enorme steun vanuit het orkest.

Een andere bijzonder waardevolle samenwerking is die met mijn jeugdvriend, pianist Alim Beisembayev. We kennen elkaar sinds we dertien jaar oud waren en de voorbije jaren kregen we de kans om samen te debuteren in Carnegie Hall en Wigmore Hall. Die momenten delen met iemand die al zo lang deel uitmaakt van mijn muzikale parcours is heel bijzonder.

Wat zijn uw hoop en ambities voor de toekomst? 

Ik hoop te blijven groeien - zowel als musicus als als persoon. Ik wil nieuw repertoire blijven ontdekken, mijn begrip van muziek verdiepen en op een oprechte en betekenisvolle manier verbonden blijven met het publiek.