Gilles Ledure studeerde musicologie aan de universiteiten van Leuven en Parijs. Sinds 2011 leidt hij als algemeen en artistiek directeur het Brusselse cultuurhuis Flagey. Zijn carrière in de muziekwereld begon hij in België bij De Munt en het Nationaal Orkest van België, maar in 2006 trok hij naar Luxemburg om er het Orchestre Philharmonique du Luxembourg te leiden en kort nadien naar Frankrijk, waar hij tot 2011 artistiek directeur was van het Orchestre National de Lille en van het Lille Piano Festival. In 2003 richtte hij Tactus (Young Composers’ Forum) op, de vzw die jonge componisten steunt bij de creatie en de uitvoering van orkestwerken in samenwerking met verschillende culturele instellingen. Gilles Ledure hecht veel belang aan de opleiding van jonge talenten: hij zetelt in de Raden van Bestuur van de Koningin Elisabethwedstrijd en het Koninklijk Conservatorium Brussel. In 2014 werd hij benoemd tot Chevalier des Arts et des Lettres in Frankrijk, voor zijn bijdrage tot de culturele en artistieke relaties tussen België en Frankrijk.

Gautier Capuçon is een ware ambassadeur van de cello van de 21ste eeuw. Hij treedt internationaal op met veel van ’s werelds meest vooraanstaande dirigenten en instrumentalisten en is de oprichter en leider van de ‘Cello Class of Excellence’ van de Fondation Louis Vuitton in Parijs. Hij is ook een gepassioneerd ambassadeur voor de Association Orchestre à l’École, die klassieke muziek tot bij duizenden schoolkinderen in heel Frankrijk brengt. Dit jaar lanceerde hij zijn eigen stichting om jonge getalenteerde musici aan het begin van hun carrière te steunen en om zijn betrokkenheid bij jonge kunstenaars te intensiveren. In de zomer van 2020, midden in de coronapandemie, bracht Gautier Capuçon, met zijn muzikale odyssee Un été en France, muziek rechtstreeks in het leven van gezinnen in heel Frankrijk. Omdat hij het cellorepertoire wil verkennen en uitbreiden, vertolkt hij elk jaar een breed scala aan werken en nieuwe creaties. Tot de huidige projecten behoren samenwerkingen met Lera Auerbach, Richard Dubugnon, Danny Elfman en Thierry Escaich. Dit seizoen treedt Gautier Capuçon op met de Wiener Philharmoniker, de Münchner Philharmoniker en de New York Philharmonic, het Concertgebouworkest en het Cleveland Orchestra. Hij is artiest in-residentie bij de Philharmonie de Paris en het Wiener Konzerthaus.

Myung-Wha Chung is al meer dan zestig jaar soliste, kamermuzikante en docente. Ze kreeg haar opleiding aan de Juilliard School bij Leonard Rose en aan de University of Southern California bij Gregor Piatigorsky. Ze was te gast op vele festivals waaronder het Luzern Festival, de Maggio Musicale Fiorentino, het Spoleto Festival en het Tivoli Festival, en trad over de hele wereld op, onder meer in het Witte Huis en bij de Verenigde Naties. Haar solo-opnames en de cd’s van het Chung Trio (met haar zus, violiste Kyung-Wha Chung, en broer, pianist Myung-Whun Chung) zijn uitgebracht bij Decca, Deutsche Grammophon en EMI. De afgelopen jaren leidde ze het PyeongChang Music Festival. Ze heeft veel opdrachten voor nieuw werk gegeven en zelf in première gebracht, vooral van Koreaanse componisten. Ze treedt op en geeft les aan kinderen in het Maestra Chung Myung-Wha Music Village in Pyeongchang en elders in Korea. Naast haar carrière op de bühne heeft Myung-Wha Chung ook lesgegeven aan de Mannes School of Music en de Korea National University of Arts. Ze is door de Koreaanse regering onderscheiden met de Koreaanse nationale orde van culturele verdienste.

Natalie Clein won op zestienjarige leeftijd zowel de Eurovision Young Musicians in Warschau als de titel van BBC Young Musician of the Year. Ze ontving de ‘Queen Elizabeth the Queen Mother Rosebowl Scholarship’ van het Royal College of Music in Londen en vervolmaakte zich bij Heinrich Schiff in Wenen. Ze maakte opnames voor Hyperion en EMI, waarmee ze een Diapason d’Or en een Classical Brit award won. In 2021 werd ze benoemd tot Officer of the Order of the British Empire (OBE) voor haar verdiensten voor de muziek. Natalie Clein heeft samengewerkt met orkesten zoals de Philharmonia, Hallé Orchestra, City of Birmingham Symphony, Orchestre Symphonique de Montréal, Orchestre National de Lyon, New Zealand Symphony en Opole Philharmonic. Ze treedt op met artiesten als Marianna Shirinyan, Anthony Marwood, Cedric Pescia, Martha Argerich, Ian Bostridge, Simon Keenlyside, Imogen Cooper, Lars Vogt en Isabelle Faust. Als groot voorstander van hedendaagse muziek bracht ze reeds werken van Sir John Tavener, Charlotte Bray, Brian Elias en Thomas Larcher in première. Ze doceert aan de Hochschule für Musik und Theater in Rostock en het Royal College of Music.

Roel Dieltiens is een Belgische cellist die internationaal aanzien geniet vanwege zijn expressieve speelstijl en stilistische veelzijdigheid. Gedurende meer dan 45 jaar bouwde hij een opmerkelijke carrière uit als solist en kamermusicus. Zowel op de barokcello als de moderne cello wist hij een unieke stem te ontwikkelen, die veelvuldig werd opgenomen en gelauwerd wegens het intense muzikale engagement, de verfijnde frasering en het steeds aanwezige sterk retorische karakter. Zijn uitgebreide repertoire gaat van vroeg-barok over romantiek tot en met hedendaagse composities. Roel Dieltiens is de oprichter van het spraakmakende Ensemble Explorations en leidde twee decennia lang een celloklas aan de Hochschule der Künste in Zürich. Daarnaast geeft hij regelmatig masterclasses en is hij een gewaardeerd jurylid van grote cellowedstrijden wereldwijd.

Anne Gastinel begon haar studies aan het Conservatoire National Supérieur de Lyon op elfjarige leeftijd en vervolmaakte zich later bij Yo-Yo Ma, János Starker en Paul Tortelier. Ze won talrijke prijzen op internationale wedstrijden en kreeg brede bekendheid door haar deelname aan de Eurovision Young Musicians Competition van 1990. In 1997 werd ze gekozen om een jaar lang de legendarische ‘Goffriller’ cello van Pablo Casals te bespelen. In 2006 ontving ze de Victoire de la Musique voor ‘Instrumentale soliste’. Anne Gastinel trad op in zalen zoals het Théâtre des Champs-Élysées, de Philharmonie de Paris, de Wiener Musikverein, Suntory Hall in Tokio, Victoria Hall in Genève, Wigmore Hall in Londen en het Concertgebouw in Amsterdam, naast meesters als Yehudi Menuhin, Mstislav Rostropovitsj en Kurt Sanderling. In kamermuziekverband deelt ze het podium met Claire Désert, het Quatuor Hermès, Andreas Ottensamer, David Grimal en Philippe Cassard, Xavier Phillips en de French Cellos. Haar opnames werden bekroond met onder andere een ‘Choc’ van Classica en een ‘Diapason d’Or’. Sinds 2003 is ze docente aan het Conservatoire National Supérieur de Lyon en sinds 2022 ook aan de Académie Jaroussky.

Marie Hallynck, gevestigde soliste, kamermuzikante en gedreven pedagoge, studeerde bij Reine Flachot, Edmond Baert, János Starker en Natalia Gutman. Ze is laureate van de Eurovision Young Musicians Competition (1992) en van de Association Juventus. In 2000 was ze Rising Star van het ECHO netwerk en in 2002 werd ze door de Belgische pers verkozen tot Muzikante van het Jaar. Ze concerteerde als soliste met orkesten zoals de filharmonische orkesten van Rotterdam en Sint-Petersburg, het Kamerorkest van het Concertgebouw Amsterdam, Brussels Philharmonic en het Belgian National Orchestra. Zowel in concert als in cd-opnames is ze een fervent verdedigster van het Belgische repertoire en bracht ze concerti in première van Peter Swinnen, Hao-Fu Zhang, Jean- Paul Dessy en Dirk Brossé, van wie ze het concerto opnam als soliste met het London Symphony Orchestra. In duo met Cédric Tiberghien maakte ze enkele opmerkelijke opnames. In 2006 richtte ze het ensemble Kheops op, samen met pianist Muhiddin Dürrüoglu en klarinettist Ronald Van Spaendonck, wat haar in staat stelt een breed kamermuziekrepertoire aan te boren. Sinds haar negentiende geeft ze les aan het Conservatoire royal de Bruxelles.

Frans Helmerson begon cello te studeren bij Guido Vecchi in Göteborg en vervolgde zijn studies bij Giuseppe Selmi in Rome en bij William Pleeth in Londen. Hij kreeg ook advies en aanmoediging van Rostropovitsj en Celibidache. In 1971 won hij de Cassado Cellowedstrijd in Firenze. Zijn solocarrière bracht hem naar alle continenten. Hij concerteerde met beroemde dirigenten, zoals Seiji Ozawa, Colin Davis, Neeme Järvi, Evgeni Svetlanov, Esa-Pekka Salonen, Herbert Blomstedt, Sergiu Comissiona, Kurt Sanderling en Mstislav Rostropovitsj. Zijn opnames van de concerto’s van Dvořák en Sjostakovitsj gelden als referentie. Hij is ook gepassioneerd door kamermuziek en treedt regelmatig op tijdens festivals zoals dat in Verbier, het Pablo Casals Festival en het Ravinia Festival. Van 1994 tot 2001 was hij artistiek directeur van het Korsholm kamermuziekfestival in Finland. Hij richtte in 2002 het Quatuor Michelangelo op, samen met Mihaela Martin, Stephan Picard en Nobuko Imai. Frans Helmerson geeft les aan de Kronberg Akademie en is gastprofessor aan de Hochschule für Musik Hanns Eisler van Berlijn.

Anssi Karttunen volgde les bij Erkki Rautio, William Pleeth, Jacqueline du Pré en Tibor de Machula. Als vurig verdediger van de hedendaagse muziek droeg zijn samenwerking met talrijke componisten bij tot de ontwikkeling van de cellotechniek ; en velen onder hen, Salonen, Lindberg, Saariaho, Tan Dun, Wallin, Dusapin en Jolas hebben werken voor hem geschreven. Hij bracht al meer dan 230 wereldpremières. Zijn nieuwsgierigheid kent geen grenzen, noch wat het instrument zelf betreft (hij speelt graag barokcello, piccolo of zelfs elektrische cello), noch in zijn repertoire. Zijn eclectische discografie omvat talloze hedendaagse werken, maar evengoed de sonates van Beethoven op historische instrumenten. Hij was solocellist van het London Sinfonietta en richtte het strijktrio Zebra Trio op. Van 1994 tot 1998 was Anssi Karttunen artistiek directeur van het kamerorkest Avanti ! Hij leidde ook de Biënnale van Helsinki, in 1995 en in 1999, en het festival Musica Nova Helsinki in 2015. Sinds 2008 staat hij aan het hoofd van Creative Dialogue, een atelier voor componisten en uitvoerders. Hij woont in Parijs, waar hij lesgeeft aan de École Normale de Musique.

Mischa Maisky is de enige cellist die achtereenvolgens bij Mstislav Rostropovitsj en bij Gregor Piatigorsky heeft gestudeerd. Hij is geboren in Letland, maar groeide op in Rusland en emigreerde vervolgens naar Israël. Hij werkte samen met vooraanstaande dirigenten als Bernstein, Maazel, Mehta, Muti, Ashkenazy, Barenboim, Jansons, Dutoit en Dudamel. Tot zijn vaste kamermuziekpartners behoren Martha Argerich, Radu Lupu, Nelson Freire, Evgeny Kissin, Itzhak Perlman, Lang Lang, Peter Serkin, Gidon Kremer, Yuri Bashmet, Anne-Sophie Mutter, Vadim Repin, Maxim Vengerov, Joshua Bell, Julian Raclin en Janine Jansen. Hij is al 30 jaar exclusief verbonden aan Deutsche Grammophon en heeft meer dan 35 opnames gemaakt, met name met de filharmonische orkesten van Wenen, Berlijn en Israël, het London Symphony Orchestra, het Orchestre de Paris en het Chamber Orchestra of Europe. Zijn uitvoerige discografie leverde hem talrijke onderscheidingen op, zoals de Record Academy Prize in Tokyo, de Echo Deutscher Schallplattenpreis, de Grand Prix du Disque in Parijs, de Diapason d’Or de l’Année en verschillende Grammy Award-nominaties. Mischa Maisky ontving de Lifetime Achievement Award van het Istanbul Music Festival, de Honorary Fellow Award van de Jerusalem Academy of Music and Dance en het erelidmaatschap van de Royal Academy of Music. Hij werd ook benoemd tot ‘Accademico Onorario’ door de Accademia di Santa Cecilia.

Antonio Meneses werd in 1957 geboren in Recife, Brazilië, in een gezin van muzikanten. Hij begon cello te studeren op tienjarige leeftijd bij Antonio Janigro in Düsseldorf, en vervolgde zijn studies in Stuttgart. In 1977 behaalt hij de Eerste Prijs in de Muziekwedstrijd van München. In 1982 wint hij de Tsjaikovskiwedstrijd in Moskou en mag hij de cello lenen van Pablo Casals. Antonio Meneses is regelmatig gastsolist van de beroemdste orkesten overal ter wereld en speelde onder leiding van de grootste dirigenten : Karajan (met wie hij ook Don Quichotte van Richard Strauss en het dubbelconcerto van Brahms opnam), Abbado, Muti, Chailly, Rostropovitsj, Jansons, Masur, Temirkanov, Thielemann e.a. Als vurig verdediger van de kamermuziek was Antonio Meneses gedurende tien jaar lid van het beroemde Beaux Arts Trio, en hij speelt regelmatig in duo samen met Maria-João Pires. Zijn indrukwekkende discografie bevat onder andere de integrale van de sonates van Beethoven (met Menahem Pressler) en het volledige werk voor cello van zijn landgenoot Heitor Villa-Lobos. Hij geeft masterclasses zowel in Europa (aan de Escuela Superior de Música Reina Sofía in Madrid en aan de Academia Chigiana in Siena) als in Canada en in Japan. Sinds 2008 geeft hij les aan de Musikhochschule in Bern.

Sharon Robinson won de Avery Fisher Recital Award, de Piatigorsky Memorial Award, de Pro Musicis Award en werd genomineerd voor de Grammy Awards. Ze treedt regelmatig op als soliste, met orkest en in kamermuziekverband, o.a. met het ESPRESSIVO ! pianokwartet. Samen met haar echtgenoot, violist en dirigent Jaime Laredo, bracht ze het Dubbelconcert van André Previn in première, met de orkesten van Austin, Cincinnati, Detroit, Kansas City, Toronto, het Pacific Symphony Orchestra, het Zweeds Kamerorkest en de Deutsche Kammerphilharmonie. In 2009 werden Sharon Robinson en Jaime Laredo samen artistiek leiders van de Linton Chamber Music Series in Cincinnati. Ze zijn ook artistiek directeurs van de Hudson Valley Chamber Music Circle aan het Bard College en artistiek adviseurs van het Brattleboro Music Center in Vermont. Sharon Robinson heeft talrijke opnames gemaakt, zowel als soliste als met het Kalichstein-Laredo-Robinson Trio. BRIDGE Records bracht Triple Doubles uit, een cd met drie creaties van dubbelconcerten die voor haar en haar echtgenoot zijn geschreven door Daron Hagen, Richard Danielpour en David Ludwig. In 2012 trad ze toe tot de faculteit van het Cleveland Institute of Music.

Jian Wang begon op vierjarige leeftijd cello te spelen bij zijn vader en ging later studeren aan het Conservatorium van Shanghai. Opgemerkt door Isaac Stern tijdens de opnames van de documentaire From Mao to Mozart, ging hij in 1985 naar de Yale School of Music, waar hij bij Aldo Parisot studeerde. Sindsdien heeft hij opgetreden met vele prestigieuze orkesten waaronder de Berliner Philharmoniker, het Koninklijk Concertgebouworkest, de New York en Los Angeles Philharmonic, het Cleveland Orchestra en het Philadelphia Orchestra, de symfonieorkesten van Chicago, Boston en London, de orkesten van de BBC, Zürich en La Scala, het Mahler Chamber Orchestra, het Orchestra dell’Accademia Nazionale di Santa Cecilia, het Orchestre National de France, het Orchestre de Paris en het NHK Symphony Orchestra. Jian Wang heeft onder meer het Elgar Concerto opgenomen met het Sydney Symphony Orchestra, een album met korte stukken voor cello en gitaar getiteld Rêverie, het dubbelconcert voor cello en viool van Brahms met de Berliner Philharmoniker en Gil Shaham, de celloconcerto’s van Haydn met het Gulbenkian Orkest, alsook de cellosuites van Bach onder Deutsche Grammophon China.

Sonia Wieder-Atherton studeerde aan het Conservatoire National Supérieur de Paris bij Maurice Gendron en daarna aan het Tsjaikovski-conservatorium in Moskou bij Natalia Shakhovskaia. Ze is de favoriete vertolkster geworden van hedendaagse componisten zoals Pascal Dusapin, Georges Aperghis, Betsy Jolas en Wolfgang Rihm. Ze trad op als soliste met onder meer het Orchestre de Paris, het Orchestre National de France, het Belgian National Orchestra, het Orchestre Philharmonique Royal de Liège, het Israel Philharmonic Orchestra, het Orchestre Philharmonique du Luxembourg, de NDR Radiophilharmonie Hannover en Les Siècles, en ze treedt regelmatig op met musici als Imogen Cooper en Raphaël Oleg. De afgelopen jaren heeft ze talrijke originele projecten ontwikkeld, in samenwerking met onder anderen Chantal Akerman, Charlotte Rampling en Fanny Ardant. In 2011 ontving ze de Prix Francine et Antoine Bernheim voor Kunsten, Letteren en Wetenschappen en in 2015 werd ze in Frankrijk benoemd tot Chevalier de l’Ordre des Arts et des Lettres. In 2018 trad ze op tijdens het plechtige eerbetoon aan Simone Veil in het Parijse Pantheon. Haar opnames werden uitgebracht door Alpha Classics.