Voorzitter van de jury
Marcel Poot
België, °1901 - 1988
Marcel Poot (1901-1988), zoon van Jan Poot, directeur van de Koninklijke Vlaamse Schouwburg, groeide op in een artistieke omgeving. Zijn eerste muzieklessen kreeg hij van de organist Gerard Nauwelaerts en vervolgens leerde hij van 1916 tot 1919 notenleer, piano en harmonie aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel bij Arthur De Greef, José Sevenans en Martin Lunssens.
De eerste prijzen in contrapunt (1922) en fuga (1924) behaalde hij aan het Koninklijk Vlaams Conservatorium van Antwerpen bij Lodewijk Mortelmans. Bovendien was hij privé-leerling van Paul Gilson voor compositie en orkestratie.

Poot en Gilson waren samen de uitgevers van La Revue Musicale Belge, een tijdschrift dat vanaf 1925 verscheen. In datzelfde jaar richtte hij met zeven andere leerlingen van Gilson de groep Les Synthétistes op, met als doel de verworvenheden van de toenmalige muzikale evoluties te synthetiseren zonder de eigen individualiteit op te geven. In 1930 behaalde hij de Rubensprijs, waardoor hij drie maanden les kon volgen bij Paul Dukas aan de Ecole Normale de Musique te Parijs.

Zijn loopbaan startte Marcel Poot aan de Rijksmiddelbare school en als leraar piano, notenleer en muziekgeschiedenis aan de Academie van Vilvoorde. Voordat hij directeur werd van het Conservatorium van Brussel (1949-1966), doceerde hij er practische harmonie (1939) en contrapunt (1940-1949). Hij was onder meer lector aan het Institut Supérieur des Arts Décoratifs, rector van de Muziekkapel Koningin Elisabeth (1970-1976), lid van de Koninklijke Vlaamse Academie voor Wetenschappen, Letteren en Schone Kunsten, juryvoorzitter van de Koningin Elisabethwedstrijd (1963-1981), voorzitter van SABAM, de unie van Belgische Componisten en CISAC, en jurylid van verschillende compositiewedstrijden.
  • Biografie
Meer informatie
Toshiya Eto
Japan, °1928 - 2008
Nadat hij afstudeerde aan de Tokyo National University of Fine Arts and Music in 1948, studeerde Toshiya Eto aan het Curtis Institute of Music bij Efrel Zimbalist. Tijdens zijn studies daar gaf hij een recital in Carnegie Hall in 1951. Hij wijdde zich aan het opleiden van jonge violisten, waaronder Akiko Suwanai en Mariko Senju. Hij was lid van de Japan Art Academy en stond aan het hoofd van de Toho Gakuen School of Music. Hij maakte opnamen voor RCA.
  • Biografie
Meer informatie
Zino Francescatti
Frankrijk, °1902 - 1991
Hoewel van Italiaanse achtergrond werd violist Zino Francescatti geboren in Marseille. Zijn echte naam was René-Charles Francescatti. Zijn beide ouders speelden viool en zijn vader René was een leerling van Paganini. De jongere Francescatti voerde het 1e Vioolconcerto van Paganini uit op zijn officiële debuut in Parijs in 1925.

Tegen die tijd was hij al een ervaren muzikant. Hij gaf zijn eerste concert op de leeftijd van vijf en speelde Beethovens vioolconcerto op zijn tiende. Vanaf zijn late tienerjaren concerteerde hij regelmatig en na zijn aankomst in Parijs in 1924 vormde hij een duo met Maurice Ravel, met wie hij een internationale tournee ondernam. In de jaren 1920 en 1930 toerde hij de hele wereld rond, ook al kwam zijn Amerikaanse debuut er pas in 1939, opnieuw met Paganini's 1e Concerto, met de New York Philharmonic.

Ondanks zijn voorliefde voor Paganini werd Zino Francescatti meer geassocieerd met een elegante, natuurlijke spelwijze dan met puur virtuoos vuurwerk. Later in zijn leven toerde hij met de Franse pianist Robert Casadesus en ze namen samen de integrale sonates voor viool en piano van Beethoven op. Hij leefde in New York maar keerde vaak terug naar Frankrijk om op te treden en les te geven. Hij maakte duurzame opnames van een aantal belangrijke repertoirewerken, waaronder het Beethoven concerto met dirigent Bruno Walter en het Columbia Symphony Orchestra. Zino Francescatti ging met pensioen in 1976, verhuisde terug naar Frankrijk en verkocht zijn geliefde Stradivarius aan Salvatore Accardo. In 1987 gebruikte hij een deel van de opbrengst voor de oprichting van een educatieve stichting en een vioolwedstrijd in Aix-en-Provence.
  • Biografie
Meer informatie
Raymond Gallois Montbrun
, °1918 - 1994
Raymond Gallois Montbrun verliet zijn geboortestad Saigon op jonge leeftijd en hij voltooide zijn studies in Neuilly-sur-Seine. Van 1930 tot 1942 studeerde hij aan het Conservatorium van Parijs bij Firmin Touche (viool), Jean Gallon (harmonie), Noël Gallon (fuga en contrapunt) en Henri Busser (compositie). In 1942 won hij de Premier Second Grand Prix de Rome met de cantate Pygmalion délivré en in 1944 de Premier Grand Prix de Rome met de cantate Louise de la Miséricorde, op tekst van Charles Clerc.

Tussen 1944 en 1957 leidde hij een dubbele carrière als concertviolist en componist. Hij heeft een aantal concertreizen in Europa, de Sovjet-Unie, Noord-Afrika, het Midden-en Verre Oosten gemaakt en nam platen op voor Erato France. Aan het Franse Instituut van Tokio doceerde hij van 1952 tot 1954 viool en compositie. Ondertussen gaf hij conferenties in Japan, Duitsland en Canada over het Franse muzikale onderwijs.

Terwijl hij directeur van de Muziekschool van Versailles was (van 1957 tot 1962), zette Raymond Gallois Montbrun samen met de gemeente het Festival van Versailles op. In 1962 werd hij voorzitter van de Société des Concerts du Conservatoire (tot 1967) en directeur van het Conservatorium van Parijs (tot 1983). Daarna was hij nog artistiek directeur van het Long-Thibaud Concours, voorzitter van de 5 academies van het Institut de France en interim-voorzitter en voorzitter van het Uitvoerend Comité van de Long-Thibaudwedstrijd.

In 1980 werd Raymond Gallois Montbrun verkozen tot lid van de Franse Academie voor Schone Kunsten. Hij is ook Officier de la Légion d'Honneur, Grand Officier de l'Ordre du Mérite, Commandeur des Arts et Lettres et Membre de l'Institut.
  • Biografie
Meer informatie
Franco Gulli
, °1926 - 2001
Franco Gulli (1926-2001) kreeg les van zijn vader (afgestudeerd aan het Conservatorium van Praag, in de klas van Sevcik) en van Arrigo Serrato aan de Chigiana Academie van Sienna. Hij vervolgde zijn studies bij Joseph Szigeti in Zwitserland. Als solist concerteerde hij wereldwijd met prestigieuze orkesten en prominente dirigenten. Ook als kamermusicus stond hij bekend : hij trad op met pianiste Enrico Cavallo en was stichtend lid van het Italiaans strijktrio met Bruno Giuranna en Giacinto Caramia. Tot zijn cd-opnames behoren de integrale van Beethovens sonates en trio's voor strijkers, vioolconcerti van Mozart en het 5de concerto van Paganini. Als pedagoog doceerde hij aan de Chigiana Academie, het Conservatorium van Luzern in Zwitserland en de Indiana University School of Music in Bloomington, waar hij de titel kreeg van Distinguished Professor of Music.
  • Biografie
Meer informatie
Leonid Kogan
Rusland (Federatie), °1924 - 1982
Leonid Kogan, een van de grootste violisten van de twintigste eeuw, ontwikkelde een fascinatie voor de viool op de leeftijd van drie. Drie jaar later begon hij lessen te volgen bij Philip Yampolsky, een leerling van Leopold Auer. Toen zijn familie verhuisde naar Moskou wanneer hij tien was, begon hij te studeren bij Abram Yampolsky. Hij trok vervolgens naar de Central School of Music en dan het Conservatorium van Moskou, waar hij werd opgeleid van 1943 tot 1948. Hij vervolmaakte er zich van 1948 tot 1951.

Op de leeftijd van twaalf werd Leonid Kogan aan het werk gehoord door violist Jacques Thibaud, die hem een grote carrière voorspelde. Hoewel zijn ouders hun zoon niet als een wonderkind wilden uitbuiten, maakte hij zijn debuut op zijn zeventiende en gaf hij veel optredens doorheen de Sovjet-Unie toen hij nog studeerde. Zijn naam werd bekender toen hij de gedeelde eerste prijs won op het Praag Wereld Jongerenfestival in 1947. In 1951 won hij de eerste prijs van de Koningin Elisabethwedstrijd. Jurylid David Oistrakh beschouwde Kogan nadien als een collega, terwijl die laatste Oistrakh uitgebreid observeerde tijdens zijn avondklassen aan andere studenten.

Na les gegeven te hebben aan het Conservatorium van Moskou en het spelen van een drukke concertagenda in de Sovjet-Unie, deed Leonid Kogan in 1955 zijn eerste optredens in Parijs en Londen, in 1956 een tournee door Zuid-Amerika en in 1957 door de Verenigde Staten. Na zijn benoeming tot People's Artist in 1964, ontving hij de Lenin Prijs in 1965.
  • Biografie
Meer informatie
Alberto Lysy
Argentinië, °1935 - 2009
Als een van de meest gereputeerde musici van zijn tijd trad Alberto Lysy (1935-2009) op met talrijke wereldbekende orkesten zoals de filharmonische orkesten van New York, Amsterdam en Londen, het Symfonieorkest van de RAI in Rome en het Amerikaans nationaal symfonieorkest. Hij speelde onder leiding van gerenommeerde dirigenten als Sir Adrian Boult, Sir Colin Davis, Pierre Boulez en Mstislav Rostropovitch. Hij gaf ook kamermuziekconcerten met beroemde musici van zijn generatie, onder wie Benjamin Britten, Pablo Casals, Nadia Boulanger en Yehudi Menuhin, van wie hij ook les gekregen heeft. Alberto Lysy was artistiek directeur van de International Menuhin Music Academy in Gstaad en Blonay, waar hij viool doceerde. Als pedagoog werd hij vaak gevraagd door gereputeerde muziekscholen. Hij richtte het Camerata Lysy Gstaad op, waarmee hij op tournee trok door Europa, de Verenigde Staten, Canada, Zuid-Amerika, het Verre Oosten en Zuid-Afrika.
  • Biografie
Meer informatie
Yehudi Menuhin
Groot-Brittannië, Zwitserland, °1916 - 1999
Yehudi Menuhin werd geboren in New York uit Russisch-joodse ouders, maar werd later een Brits onderdaan. Op zijn zevende maakte hij zijn viooldebuut met de San Francisco Symphony en Lalo's Symphonie Espagnole, een jaar later gevolgd door zijn eerste recital in New York. Tegen de tijd dat hij elf was had hij zijn historische debuten gemaakt in de Carnegie Hall en in Parijs, op zijn twaalfde debuteerde hij in Berlijn en op zijn dertiende in Londen. Zijn carrière zou hem over de hele wereld brengen en hij zou optreden met alle toonaangevende dirigenten en orkesten. Hij verwierf niet alleen faam als een groot muzikant, maar is net zo erkend voor zijn humanistische engagement, geïllustreerd door zijn werk voor jongeren, voor zijn internationale samenwerkingen en voor alle zaken die hem nauw aan het hart lagen.

Het was tijdens zijn eerste bezoek aan lndië in 1952, op uitnodiging van premier Pandit Nehru, dat hij Ravi Shankar ontmoette. Hij ontwikkelde een grote bewondering voor zowel Shankar als de Indiase muziek. Ze gaven tal van concerten samen en maakten vele opnames die miljoenen verkochten. De opbrengst van de concerten van zijn tournee in India werden geschonken aan een goed doel. In 1960 werd hij bekroond met de Nehru Peace Prize for International Understanding. Zo'n dertig jaar later, in 1992, werd hij geëerd met de titel van Goodwill Ambassador van UNESCO.

Uit erkentelijkheid voor de vele concerten die hij voor de geallieerden gaf tijdens de Tweede Wereldoorlog - van zodra hij kon vloog hij over vanuit Amerika in een militair vliegtuig - ontving Yehudi Menuhin verschillende onderscheidingen, waaronder de Légion d'Honneur en de Croix de Lorraine in Frankrijk, de Orde van Verdienste in Duitsland, de Leopoldsorde en de Kroonorde van België, de Royal Philharmonic Society Gold Medal in Engeland en in 1995 de Gran Cruz de la Orden del Merito Civil. Koningin Elizabeth II verhief hem in de ridderorde in 1965 en schonk hem de Orde van Verdienste in 1987, gevolgd door een levenslange vermelding in de Verjaardagserelijst van de Koningin in 1993.

Yehudi Menuhin is eredoctor van meer dan 30 universiteiten wereldwijd, waaronder die van Oxford, Cambridge, St Andrew's en de Sorbonne, en werd benoemd tot burger van de steden Edinburgh, Bath, Reims en Warschau. Daarnaast ontving hij de Gouden Medailles van Parijs, New York en Jeruzalem. Hij was ook de eerste westerling die tot erehoogleraar van het Conservatorium van Beijing benoemd werd, ter erkenning van zijn concerten in China en van zijn inspanningen om tal van jonge Chinese violisten te helpen hun studie voort te zetten in het Westen.

In 1963 maakte Yehudi Menuhin een van zijn grootste ambities waar; het creëren van een kostschool voor jonge veelbelovende muzikanten (vanaf de leeftijd van zeven), die gebaseerd is op het model van de Central School van Moskou, waar de studenten onder één dak zowel hun schoolopleiding als hun muzikale vorming krijgen. Tal van studenten van de Yehudi Menuhin School, nu officieel geassocieerd aan zijn Moskouse equivalent, hebben universitaire studiebeurzen weten te behalen. In 1977 richtte hij de International Menuhin Music Academy voor jonge afgestudeerde strijkers op in Gstaad, Zwitserland, de thuisbasis van het Menuhin Music Festival, waarvan hij gedurende 40 jaar artistiek directeur was en waarvoor hij met de Zwitserse nationaliteit werd bekroond.

Yehudi Menuhin maakte zijn eerste plaat op de leeftijd van twaalf en een jaar later begon zijn jarenlange samenwerking met HMV/EMI. Hij heeft ook voor Deutsche Grammophon opnames gemaakt (de complete Beethoven sonates met Wilhelm Kempff) en voerde talrijke orkestwerken uit voor Philips, Virgin, Nimbus en andere labels. Een groot aantal van zijn vroege opnames werden door Biddulph Recordings heruitgebracht op cd ter gelegenheid van zijn 75e en 80e verjaardag, en IMG Records gaf een cd-koffer uit met de integrale symfonieën van Beethoven, uitgevoerd door de Sinfonia Varsovia onder de leiding van Lord Menuhin.
  • Biografie
Meer informatie
Yfrah Neaman
, °1923 - 2003
Yfrah Neaman (1923-2003) volgde zijn muziekopleiding in Parijs en Londen bij Jacques Thibaud, Carl Flesch en Max Rostal. In 1944 debuteerde hij in Londen, wat weldra gevolgd werd door optredens in 's werelds grootste concertzalen. Steeds opnieuw nam hij het met brio op voor componisten van de 20ste eeuw, onder wie velen speciaal stukken voor hem componeerden.

Hij was leraar viool en departementshoofd aan de Guildhall School of Music and Drama. Conservatoria wereldwijd nodigden hem graag uit om les te komen geven en als gewaardeerd pedagoog werd hij vaak gevraagd om master classes te geven in Europa, de Verenigde Staten en het Verre Oosten. Hij jureerde regelmatig in de grootste internationale vioolwedstrijden en was adjunct-directeur van de London String Quartet Competition.

Yfrah Neaman werd in 1980 verheven tot de Freeman of the City of London en in 1983 gedecoreerd in de Order of the British Empire. In 1997 reikte de Worshipful Company of Musicians hem de prestigieuze Cobbett Medal uit. In 1998 werd hij niet enkel doctor honoris causa aan de nationale muziekacademie van Sofia, maar ook Professor Emeritus van de Guildhall School of Music and Drama.
  • Biografie
Meer informatie
Ricardo Odnoposoff
Oostenrijk, °1914 - 2004
Ricardo Odnoposoff was born to Russian immigrants in Buenos Aires. The young man's exceptional musical talent induced his parents to strive for a musical education for him in Europe. An attempt to study with Leopold Auer, was unsuccessful, as the legendary teacher of several generations of violinists who for decades dominated the international musical scene (among them Jascha Heifetz, Nathan Milstein, and Misha Elman), hesitated because of his advanced age to take on such a young pupil. Therefore, upon the recommendation of Erich Kleiber, Ricardo Odnoposoff studied with the concertmaster Rudolf Deman in Berlin, and after only a few months changed to the studio of Carl Flesch.

Ricardo Odnoposoff received his diploma in 1932 after four years of study, but there was another event in that year which had more decisive consequences for the young violinist. In June, the eighteen year old was awarded a prize at the First International Competition for Voice and Violin in Vienna, and the interest of those in influential musical circles was awakened, among them Vienna State Opera director Clemens Krauss. The concertmasters of the opera and of the Philharmonic at the time, Arnold Rosé, Julius Stwertka and Franz Mairecker, were on average over 60 years old. As far back as 1923, Richard Strauss had noted the difficulties of the long-time concertmaster Karl Prill, which led to the violin solo in Strauss' Bürger als Edelmann being performed by Heinrich Schwarz. Prill retired in 1925, but the situation did not greatly improve. Clemens Krauss, who in many difficult situations in the history of the Philharmonic took decisive action, seized the opportunity and in 1933, without an audition, offered the 19 year old Odnoposoff a position as concertmaster.

Ricardo Odnoposoff's first performance at the concertmaster's desk was in Verdi's Othello on December 25, 1933, and his first major Philharmonic test was a gala concert for Richard Strauss' 70th birthday on June 10, 1934. Wilhelm Furtwängler conducted Ein Heldenleben and insisted that Odnoposoff perform the violin solo. Until 1937, he appeared seven times as a soloist with the Vienna Philharmonic, among them two performances of Mozart's Violin Concerto in A major, KV 219. For the 100th birthday of Camille Saint-Saëns (1835-1921), he made his debut in the subscription concert series with that composer's Violin Concerto in B minor, op. 61, on January 25 and 26, 1936, under Felix von Weingartner.

In Ricardo Odnoposoff's own words, it was necessary for a young Philharmonic concertmaster to present oneself even more prominently as a soloist, and he therefore performed a recital which included the violin concerti of Johannes Brahms and Antonín Dvorák, as well as the Mozart Concerto in D major, KV 218, under the direction of Josef Krips and accompanied by the Philharmonic. In addition, he made numerous other solo appearances in Vienna and on tour, among these a sonata recital with Bruno Walter as pianist on December 2, 1935. This artistic collaboration extended to the Philharmonic concerts also, as Odnoposoff performed a major orchestral solo, the aria from Wolfgang Amadeus Mozart's opera Il re pastore with Elisabeth Schumann during a Philharmonic tour to London under Walter's direction in June 1937. On this same tour, Odnoposoff represented the orchestra in a special way, performing violin compositions by Fritz Kreisler at a gala at the Austrian embassy.

Probably the most decisive event in Ricardo Odnoposoff's career occurred in 1937. The Ysaÿe Competition was characterized that year by the legendary artistic duel between Ricardo Odnoposoff, Second Prize, and David Oistrakh, First Prize. This sensational success drew considerable attention internationally, and led to a reordering of Odnoposoff's career. His numerous offers to perform as a soloist led him to relinquish his position as concertmaster and he left Austria in the autumn of 1938, with the political developments of the time also playing a role in this decision. Upon returning to Vienna from solo engagements in Italy, he was suddenly refused admission to the opera house. After Austria's annexation by Nazi Germany, Odnoposoff, who had taken on Austrian citizenship and became an enthusiastic Viennese, was, because of the Argentine citizenship which he still maintained, no longer welcome in his own land.

He travelled to Belgium, and subsequently returned to Argentina in 1940. In 1942 he debuted in New York, where he lived until 1956. In that year he returned to Vienna and became Professor at the Music Academy in 1957. He taught at that institution until 1973 and counted three future Vienna Philharmonic members, Paul Guggenberger (1941-2000), Ortwin Ottmaier and Edward Kudlak (retired September 2003), among his students. Odnoposoff's activities as a pedagogue were not limited to Vienna, as he taught in Stuttgart, and until 1994 in Zurich. Despite this extensive teaching work, the focal point of his career remained the concert stage, as thousands of public appearances and a notable number of recordings confirm. Many of those recordings have fortunately been re-released on CD.

After the Second World War, Ricardo Odnoposoff appeared six times with his former Viennese colleagues. On February 1 and 2, 1947 he performed the Brahms concerto with Josef Krips in the subscription concert series, and in 1961 played the Sinfonia concertante, KV 364, with principal violist Rudolf Streng, conducted by Carl Schuricht, for the Mozart gala concert in Innsbruck, as well as for two concerts during Salzburg's Mozart Week. The last appearance of Ricardo Odnoposoff with the Vienna Philharmonic was on June 13, 1965, in the main auditorium of the Konzerthaus, when he played the premiere of the Violin Concerto of Theodor Berger, with Eugene Ormandy conducting.

There was one last personal meeting at the Musikverein on February 25, 1994. Upon his 80th birthday, Ricardo Odnoposoff was awarded the honorary ring of the Vienna Philharmonic after a rehearsal on the podium of the Golden Hall. The ring, surely the orchestra's most personal decoration, was awarded in honor of an artist who, though only belonging to the Philharmonic for four years, remained his entire life a proponent of our orchestra. Until the end of his life he maintained close contact with the Vienna Philharmonic, not only through his former student Ortwin Ottmaier, but also by his personal interest and identification with the orchestra.
  • Biografie
Meer informatie
Igor Oistrakh
Rusland (Federatie), °1931 - 2021
Igor Oistrakh, zoon en leerling van David Oistrakh, werd in 1931 in Odessa geboren. Op achttienjarige leeftijd won hij de Internationale Wedstrijd van Budapest en drie jaar later de Wieniawskiwedstrijd van Poznan´ . Zijn debuut in het Westen vond in de Royal Albert Hall in Londen plaats, waarna concerttournees hem naar de vier windstreken brachten. Als solist werkte hij samen met dirigenten als O. Klemperer, F. Reiner, H. von Karajan, E. Ormandy, C. M. Giulini, G. Solti, L. Maazel, S. Ozawa en G. Rozhdestvensky. Hij trad ook op met Pablo Casals en Yehudi Menuhin. Zevenentwintig jaar lang vormde Igor Oistrakh een uniek duo met zijn vader, met wie hij verschillende opnames uitbracht. Vanaf 1968 legde hij zich ook toe op het leiden van kamermuziek- en symfonieorkesten en het bespelen van de altviool. Hij heeft opnames voor EMI, Deutsche Grammophon, Decca, RCA, Collins, Melodia en Art and Electronics gemaakt en werd met talrijke onderscheidingen bekroond. Naast jurylid van internationale vioolwedstrijden (Tchaikovsky, Wieniawski, Carl Flesch), is hij ook Voorzitter van de César Franckstichting en sinds 1996 docent aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel.
  • Biografie
Meer informatie
Clemens Quatacker
België, °1932 - 2003
Meer informatie
Maurice Raskin
België, °1906 - 1984
Meer informatie
Berl Senofsky
Verenigde Staten van Amerika, °1926 - 2002
Berl Senofsky werd op zesjarige leeftijd op de Juilliard School aanvaard. Daar studeerde hij bij Louis Persinger en later bij Ivan Galamian. Hij werd uitgenodigd op het Malboro Festival en werd vervolgens tweede konzertmeister van het Cleveland Orchestra. In 1955 won hij de Grote Prijs van de Koningin Elisabethwedstrijd.

Van 1965 tot aan zijn pensioen was Berl Senofsky hoogleraar viool aan het Peabody Conservatory in Baltimore. Hij stond aan het hoofd van het viooldepartement van 1965 tot 1977. Hij stichtte de American Artists International Foundation om jonge muzikanten te ondersteunen, waaronder Peter Zazofsky en Irina Tseitlin.

Naast zijn internationale carrière als solist, werkte Berl Senofsky aan een uitgebreide discografie bij Philips, Epic, RCA en Deutsche Grammophon.
  • Biografie
Meer informatie
Dmitri Tzyganov
Meer informatie
Carlo Van Neste
België, °1914 - 1992
Meer informatie
Herbeleef de optredens van Cello 2022
De CD's van de Wedstrijd
Deze Website maakt gebruik van cookies om u de best mogelijke ervaring te bieden.
Door op « ACCEPTEREN » te klikken of door verder te gaan met het gebruik van de Website, aanvaardt u het gebruik van cookies in uw webbrowser. Voor meer informatie over ons cookiebeleid en de verschillende soorten cookies die worden gebruikt, klikt u op Meer informatie
ACCEPTEREN