Gilles Ledure studeerde musicologie aan de universiteiten van Leuven en Parijs. Sinds 2011 leidt hij als algemeen en artistiek directeur het Brusselse cultuurhuis Flagey. Zijn carrière in de muziekwereld begon hij in België bij De Munt en het Nationaal Orkest van België, maar in 2006 trok hij naar Luxemburg om er het Orchestre Philharmonique du Luxembourg te leiden en kort nadien naar Frankrijk, waar hij tot 2011 artistiek directeur was van het Orchestre National de Lille en van het Lille Piano Festival. In 2003 richtte hij Tactus (Young Composers’ Forum) op, de vzw die jonge componisten steunt bij de creatie en de uitvoering van orkestwerken in samenwerking met verschillende culturele instellingen. Gilles Ledure hecht veel belang aan de opleiding van jonge talenten: hij zetelt in de Raden van Bestuur van de Koningin Elisabethwedstrijd en het Koninklijk Conservatorium Brussel. In 2014 werd hij benoemd tot Chevalier des Arts et des Lettres in Frankrijk, voor zijn bijdrage tot de culturele en artistieke relaties tussen België en Frankrijk.

Pierre Amoyal behaalde als 12-jarige knaap de eerste prijs viool aan het Conservatorium van Parijs. Eens 17 trok hij naar Los Angeles om er verder te studeren bij Jascha Heifetz, die hem initieerde in kamermuziek en hem begeleidde bij zijn eerste opnames. Vijf jaar later reisde hij heel Europa en Japan af, waar hij met de meest prestigieuze orkesten concerteerde met dirigenten als P. Boulez, S. Ozawa, C. Dutoit, G. Herbig, L. Maazel, K. Sanderling, M.W. Chung. Voor het label Decca nam hij o.a. de sonates van Fauré op, het Concert van Chausson, de sonate van Franck en de concerti van Dutilleux, Saint-Saëns en Respighi. Al zeer vroeg in zijn carrière werd Pierre Amoyal tot leraar benoemd aan het Conservatorium van Parijs. Daarnaast doceerde hij aan het Conservatorium van Lausanne, waar hij in 2002 het Camerata de Lausanne stichtte, dat onlangs herdoopt werd tot CameratAmoyal. Het ensemble, dat 14 jongeren van zeer verschillende afkomst groepeert, bracht verschillende cd’s uit. Hij geeft ook les aan het Mozarteum in Salzburg. Pierre Amoyal is Chevalier des Arts et des Lettres en Chevalier dans l’Ordre National du Mérite. In 2006 mocht hij de Prijs van de Stad Lausanne in ontvangst nemen. Een van de beroemdste violen ter wereld is in zijn bezit, de Stradivarius ‘Kochansky’ (1717), die op miraculeuze wijze terug gevonden werd in 1991 nadat hij in 1987 gestolen was.

De Canadese violist Martin Beaver was van 2002 tot 2012 lid van het Tokyo String Quartet. Daarnaast voerde zijn solocarrière hem naar alle uithoeken van de wereld - ondermeer met het San Francisco Symphony Orchestra, het Toronto Symphony Orchestra, het Orchestre Philharmonique Royal de Liège en het Sapporo Symphony Orchestra -, onder leiding van dirigenten als Kazuyoshi Akiyama, Raymond Leppard, Gilbert Varga en Yannick Nézet-Séguin. Op het vlak van kamermuziek deelde hij ook het podium met Leon Fleisher, Pinchas Zukerman, Lynn Harrell, Sabine Meyer en Yefim Bronfman. Martin Beaver studeerde bij Claude Letourneau, Carlisle Wilson, Victor Danchenko, Josef Gingold en Henryk Szeryng. Hij was in 1993 laureaat van de Koningin Elisabethwedstrijd en won ook prijzen op de internationale concoursen van Indianapolis en Montreal. Hij maakte diverse opnames voor René Gailly, Naim Audio, Naxos, Biddulph, Toccata Classics, SM 5000 en Harmonia Mundi. Hij zetelde in jury’s van verschillende wedstrijden zoals de Koningin Elisabethwedstrijd, maar ook de concoursen van Montreal, Osaka en Melbourne. Martin Beaver gaf onder meer les aan het Peabody Conservatory en aan de New York University, en hij was artist-in-residence aan de Yale School of Music, waar hij de Sanford-medaille ontving. Hij is nu docent aan het Colburn Conservatory of Music in Los Angeles.

Corina Belcea begon viool te studeren bij Radu Bozgan en Stefan Gheorghiu. Op haar zestiende trok ze naar Londen om aan de Yehudi Menuhin School te studeren bij Natalia Boyarskaya en later ook aan het Royal College of Music bij Felix Adrievsky. Het is daar dat het Belcea Quatuor het daglicht zag, het ensemble waarvan ze stichtend lid en eerste viool is sinds 23 jaar. Met het kwartet won ze de wedstrijden van Bordeaux en Osaka. Corina Belcea is zelf laureate van de Yehudi Menuhinwedstrijd, de Kloster Schöntalwedstrijd en het Wieniawski Concours. Haar optredens brachten haar op de Londense podia van de Wigmore Hall, de Barbican, de Queen Elizabeth Hall en de Purcell Room, naar het Atheneum in Boekarest en naar de Châtelet en Champs-Élysées theaters in Parijs. Corina Belcea gaf kamermuziekles aan de Guildhall School of Music and Drama en doceert sinds 2011 viool aan de Hochschule der Künste van Bern. Ze bespeelt een Giovanni Battista Guadagnini uit 1755, die haar ter beschikking gesteld wordt door de MERITO String Instruments Trust uit Wenen.

Patrice Fontanarosa werd geboren in een artistieke familie in Parijs en bewees al vroeg dat hij talent had door tal van internationale prijzen in de wacht te slepen. Hij was als solist een aantal jaren vast verbonden aan het Orchestre national de France en werkte zo samen met de grootste dirigenten : L. Maazel, S. Ozawa, L. Bernstein, G. Solti, C. Abbado, K. Böhm, enz. Daarnaast was hij artistiek directeur van het Orchestre des Pays de Savoie en vioolsolist bij I Virtuosi di Roma. Tegenwoordig voorziet hij het Pasdeloup Orkest van artistiek advies. Hij heeft gedoceerd aan het Conservatorium van Parijs en leidt momenteel in dezelfde stad een vervolmakingsklas in de Schola Cantorum. Overtuigd dat muziek iedereen kan aanspreken, brengt hij het grote vioolrepertoire op de meest gevarieerde podia. Hij heeft in 1995 de Victoire de la Musique gekregen voor Le Violon de l’Opéra, uitgebracht bij EMI. Zijn opname van het concerto voor viool en orkest dat Marcel Landowski hem opdroeg, samen met het Ensemble Orchestral de Paris onder de leiding van Georges Prêtre, bracht hem in 1997 opnieuw een Victoire de la Musique op. Onder zijn talrijke onderscheidingen tellen we de Chevalier de la Légion d’Honneur, de Médaille Vermeille van de Stad Parijs, Officier dans l’Ordre National du Mérite en Commandeur des Arts et des Lettres.

Violiste Pamela Frank heeft een internationale reputatie opgebouwd op tal van verschillende gebieden. Als soliste trad ze op met gerenommeerde orkesten zoals het New York Philharmonic, het Chicago Symphony Orchestra, de San Francisco Symphony, de Academy of St Martin in the Fields, de Berliner Philharmoniker en het Filharmonisch Orkest van Sint-Petersburg. Ze speelt ook regelmatig met het Tonhalle Orchester in Zürich. Met dat orkest nam ze overigens Mozarts vijf vioolconcerten op, onder leiding van David Zinman. Pamela Frank is een gegeerde kamermuzikante en wordt uitgenodigd op tal van festivals zoals Aldeburgh, Verbier, Salzburg, Edinburgh, Tanglewood, Marlboro en Ravinia. Samen met haar vader Claude Frank nam ze een Schubert-album op, alsook Beethovens sonatecyclus. In 1999 ontving Pamela Frank de prestigieuze Avery Fisher Prize. Ze is docente aan het Curtis Institute of Music en geeft jaarlijks les op de festivals van Verbier, Tanglewood en Ravinia. Sinds 2008 is Pamela Frank eveneens artistiek directeur van de Evnin Rising Stars, een mentorprogramma voor jonge kunstenaars in het Caramoor Center for Music and the Arts. Haar recentste initiatief is de oprichting van Fit as a Fiddle, een samenwerking met fysiotherapeut Howard Nelson voor de preventie en behandeling van blessures bij musici.

Op zijn zeventiende studeerde Lorenzo Gatto af aan het Conservatoire royal de Bruxelles, waarna hij zich perfectioneerde bij Augustin Dumay aan de Muziekkapel Koningin Elisabeth en bij Boris Kuschnir aan het Conservatorium van Wenen. Zijn harde werk en vastberadenheid werden beloond toen hij in 2009 de Tweede prijs en de Publieksprijs van de Koningin Elisabethwedstrijd won. Zijn nominatie als ‘Rising Star' 2010 bood hem de kans om zijn recitaldebuut te maken op de prominentste Europese podia. In het kamermuziekgenre trad hij op naast onder meer Maria João Pires, Menahem Pressler, Jean-Claude Vanden Eynden en Frank Braley. Zijn talrijke cd’s sleepten verschillende prijzen in de wacht, waaronder een Diapason d’Or voor zijn opname van de volledige Beethovensonates met pianist Julien Libeer. Sinds 2018 is Lorenzo Gatto gastdocent aan de Muziekkapel Koningin Elisabeth. Als geëngageerd en nieuwsgierig musicus richtte hij zijn eigen strijkersensemble op, Karavan Vivaldi, waarmee hij werk van repertoirecomponisten met een frisse blik benadert en eigen composities op de planken brengt om klassieke muziek nieuw leven in te blazen.

Koichiro Harada studeerde viool, kamermuziek en orkestdirectie aan de Toho Gakuen School of Music in Tokio en aan de Juilliard School, bij Ivan Galamian, Hideo Saito, Kazuyoshi Akiyama en Dorothy DeLay. In 1969 richtte hij het Tokyo String Quartet op, waarin hij twaalf jaar lang als eerste viool speelde. Vervolgens gaf hij les aan het Cleveland Institute of Music en op het Aspen Music Festival. In 1983 keerde Koichiro Harada terug naar Tokio, waar hij andere kamermuziekensembles oprichtte, zoals NADA en het Mito Quartet. Hij is ook een geroemd dirigent en werkt regelmatig samen met ensembles als het New Japan Philharmonic, het Osaka Philharmonic Orchestra, het Hiroshima Symphony Orchestra, het Sapporo Symphony Orchestra, het Kyoto Symphony Orchestra en het Tokyo Philharmonic Orchestra. Naast zijn concertactiviteiten is Koichiro Harada docent aan de Toho Gakuen School of Music in Tokio en zetelt hij regelmatig in de jury van diverse internationale wedstrijden, waaronder de Koningin Elisabethwedstrijd en de Wieniawski- en Paganiniwedstrijden. In 2005 was hij juryvoorzitter van het Concours Long-Thibaud-Crespin in Parijs.

Yossif Ivanov maakte al jong indruk op het internationale toneel door op 16-jarige leeftijd de Eerste prijs van de Montreal Competition te behalen en, twee jaar later, de Tweede prijs van de Koningin Elisabethwedstrijd. Recent maakte hij met zijn broer Philippe zijn debuut in de Londense Wigmore Hall, en keerde hij terug naar het Belgian National Orchestra en het Orchestre de Picardie. In het verleden deelde hij het podium met beroemde orkesten en chefs. Samen met de violisten Lorenzo Gatto en Hrachya Avanesyan richtte hij het ensemble Trilogy op, dat in heel Europa, Azië en het Midden-Oosten niet alleen klassieke meesterwerken brengt, maar ook filmmuziek en jazz standards. In 2006 werd zijn eerste opname, bij het label Ambroisie/Naïve, bekroond met de Diapason d’Or de l’Année. Zijn eerste cd met orkest, een opname van Bartóks Tweede concerto en het Eerste vioolconcerto van Sjostakovitsj, werd door de muziekpers ook zeer goed ontvangen. Voor zijn tweede cd met orkest, met werken van Henri Dutilleux, werkte Yossif Ivanov met het Orchestre de l’Opéra National de Lyon, onder de leiding van Kazushi Ono. Na zijn eerste stappen in de muziek vervolgde hij zijn muzikale opleiding bij Zakhar Bron, Igor en Valery Oistrakh en Augustin Dumay. Yossif Ivanov is tevens de jongste vioolleraar ooit aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel.

De soepele techniek en de perfecte boog van Dong-Suk Kang, geprezen door de gespecialiseerde muziekpers, hebben van hem één van de grootste violisten van vandaag gemaakt. Hij heeft over de hele wereld opgetreden met de meest prestigieuze orkesten onder leiding van gerenommeerde dirigenten als Charles Dutoit, Seiji Ozawa, Kurt Masur, Paavo Järvi, Yehudi Menuhin, Esa-Pekka Salonen, Myung-Whun Chung, Leonard Slatkin, Rudolf Barshai, Mariss Jansons, Roger Norrington, Paavo Berglund, Evgeny Svetlanov, etc. Zijn opnames kregen lovende kritieken en werden genomineerd voor de Gramophone Awards. Hij won de Grand Prix du Disque van de Académie Charles Cros en de Prijs van de Nouvelle Académie du Disque. Dong-Suk Kang is docent aan de Yonsei Universiteit en artistiek directeur van het Spring Festival in Seoel, alsook van het MusicAlp Festival in Frankrijk. Daar ontving hij de titel van Chevalier de l’Ordre des Arts et des Lettres.

De componist Victor Kissine studeerde en doctoreerde aan het Conservatorium van Sint-Petersburg en woont sinds 1990 in België. Hij componeerde symfonische en concertante werken (waaronder drie vioolconcerten), kamermuziek, koor- en vocale werken, twee opera’s en balletten, alsook filmmuziek. Markante momenten in zijn internationale carrière beleefde hij tijdens premières van zijn werk in Carnegie Hall en Lincoln Center in New York, met de filharmonische orkesten van Berlijn, München en Hamburg, en op de Salzburger Festspiele en het Kammermusikfest Lockenhaus. Andere hoogtepunten zijn zijn samenwerkingen met het San Francisco Symphony Orchestra, het Konzerthaus Berlin en de Komische Oper Berlin, en het Belgian National Orchestra. Hij werkt al vele jaren nauw samen met Gidon Kremer en het Kremerata Baltica. Hij componeerde Caprice, het verplichte werk voor de halve finale van de Koningin Elisabethwedstrijd in 2012. In 2008 werd Victor Kissine verkozen tot lid van de Académie Royale de Belgique.

Al meer dan vijftig jaar onderscheidt Jaime Laredo zich als solist, dirigent en kamermusicus. Zijn muzikale persoonlijkheid is sterk beïnvloed door leermeesters zoals J. Gingold, P. Casals, I. Galamian en G. Szell. Op zijn 17de brak hij internationaal door met zijn Eerste prijs op de Koningin Elisabethwedstrijd. Sindsdien trad Jaime Laredo op met de grootste orkesten, als solist of als dirigent. Hij werkte samen met dirigenten als D. Barenboim, Z. Mehta, S. Ozawa, L. Slatkin, C. Davis, E. Ormandy, L. Stokowski of G. Szell. Hij staat ook regelmatig op het podium als lid van het Kalichstein-Laredo-Robinson Trio, of met zijn vrouw, de celliste Sharon Robinson. Jaime Laredo nam al bijna 100 platen op, waarvan sommige in de prijzen vielen. Zo werd de opname van Brahms’ pianokwartetten met zijn vaste partners Emmanuel Ax, Isaac Stern en Yo-Yo Ma bekroond met een Grammy Award. Na les te hebben gegeven aan het Curtis Institute of Music en aan de Jacob School of Music (Indiana University), is hij nu docent aan het Cleveland Institute of Music. Jaime Laredo is muziekdirecteur van het Vermont Symphony Orchestra en hoofdgastdirigent van de Westchester Philharmonic. Met zijn vrouw is hij artistiek directeur van de Linton Chamber Music Series in Cincinnati.

Shirly Laub studeerde bij Clemens Quatacker aan het Koninklijk Conservatorium van Brussel en zette haar studies verder bij Viktor Liberman en Philippe Hirshhorn in Utrecht. In 1997 behaalde ze de titel ‘Jeune Soliste des communautés des radios publiques de langue française’ en in 2001 werd ze laureate van Juventus, met de onderscheiding van de Raad van Europa. Datzelfde jaar vervoegde ze het Silk Road Ensemble van New York en speelde er kamermuziek met cellist Yo-Yo Ma en traditionele muzikanten uit Centraal-Azië. Ze maakt opnames van kamermuziek en als eerste violiste voor diverse radiostations waaronder Musiq’3, Klara, Concertzender, Radio Classique France, Suisse Romande, Radio Canada, RAI en BBC en voor de labels Explicit! en Fuga Libera. Als vioolsoliste van het Royal Philharmonic Orchestra van London van 1998 tot 2005 werd ze ook regelmatig uitgenodigd als concertmeester van de Royal Opera House (Covent Garden), de orkesten van de BBC, Liverpool en de voornaamste Belgische orkesten, alsook in Frankrijk, Spanje, Nederland en in Korea. Als eerste viool bij het Oxalys Ensemble en het TrioFenix treedt Shirly Laub op in prestigieuze zalen wereldwijd. Ze is eveneens professor viool aan het Conservatoire Royal van Brussel.

De Roemeense Mihaela Martin won verschillende prijzen op internationale wedstrijden : als negentienjarige behaalde ze de 2de prijs van het Tchaikovskyconcours en op de wedstrijden van Montréal, Sion en de Koningin Elisabethwedstrijd liet ze een diepe indruk na. Haar 1ste prijs op de wedstrijd van Indianapolis zette de deur wijd open voor een internationale carrière. Na haar opmerkelijke debuut in de Carnegie Hall dwong ze met haar brede repertoire een plaats als soliste af. Ze concerteerde vaak met bekende orkesten als het BBC Symphony, de Royal Philharmonic, het symfonieorkest van Montréal, het Mozarteum van Salzburg en het Gewandhausorchester onder leiding van dirigenten als K. Masur, N. Harnoncourt, C. Dutoit en N. Järvi. Daarnaast neemt ze ook vaak deel aan kamermuziekfestivals met musici als M. Argerich, Y. Bashmet, E. Leonskaya, N. Imai, L. Fleisher en M. Pressler. In 2003 richtte Mihaela Martin het Michelangelo String Quartet op. Ze was vroeger verbonden aan de Haute École de Musique van Genève en doceert momenteel aan de Musikhochschule van Keulen, de Kronberg Academy en de Barenboim-Said Akademie in Berlijn. Ze is regelmatig jurylid voor de wedstrijden van Indianapolis, Enescu en Tchaikovsky.

Midori is een visionaire artieste, activiste en docente. Wereldwijd geroemd als een van de opmerkelijkste violisten van onze tijd, werd ze beloond met een Grammy Award. Ze treedt op met ’s werelds gerenommeerdste orkesten, waaronder de Symfonieorkesten van London, Chicago en San Francisco, het Sinfonieorchester des Bayerischen Rundfunks, de Berliner en Wiener Philharmoniker, het Mahler Chamber Orchestra en het Festival Strings Lucerne. Ze werkte samen met uitzonderlijke musici als Claudio Abbado, Emanuel Ax, Leonard Bernstein, Constantinos Carydis, Christoph Eschenbach, Paavo Järvi, Mariss Jansons, Yo-Yo Ma, Susanna Mälkki en Zubin Mehta. Midori streeft met passie humanitaire en educatieve doelen na en heeft daartoe verschillende non-profitorganisaties opgericht: Midori & Friends, Partners in Performance, Orchestra Residencies Program en Music Sharing. In 2007 verleende de secretaris-generaal van de Verenigde Naties haar de titel ‘Boodschapper van de vrede’. Midori bekleedt de Dorothy Richard Starlingleerstoel aan het Curtis Institute in Philadelphia en is verbonden als gast-artieste aan het Peabody Institute van de Johns Hopkins University. Het Ravinia Steans Music Institute benoemde haar onlangs tot artistiek directeur van het Piano & Strings programma.

Natalia Prischepenko werd geboren in een muzikale familie in Siberië. Vanaf haar 7de kreeg ze vioolles van haar moeder, tot op vandaag haar belangrijkste adviseur. In 1989 begon ze les te volgen aan de Musikhochschule van Lübeck, waar ze afstudeerde bij David Geringas. In 1990 won ze het Paganiniconcours in Genua en in 1992 de vioolwedstrijd van Tokio. Een jaar later werd ze laureate van de Koningin Elisabethwedstrijd. Door haar ontmoetingen met artiesten als W. Levin, A. Brendel, de leden van het Juilliard String Quartet, het Alban Bergkwartet of het Emersonkwartet ontdekte ze de wereld van de kamermuziek. Van 1994 tot 2012 maakte ze deel uit van het wereldberoemde Artemiskwartet, met wie ze de ARD- en de Paolo Borcianiwedstrijden won en van wie de opname van de kwartetten van Beethoven de Grote Prijs van de Charles Cros Academie kreeg. Natalia Prischepenko koestert ook de kennis die ze opdeed door haar contacten met componisten als G. Kurtág, J. Widmann, L. Nono en G. Ligeti, of artiesten zoals S. Meyer, E. Leonskaja, J. Banse, L.O. Andsnes, T. Mørk, T. Kakuska en V. Erben. Ze is professor aan de Hochschule für Musik in Dresden en geeft regelmatig master classes. Van haar vele opnames voor Virgin Classics/EMI werden er een aantal beloond met een Gramophone Award, een Diapason d’Or of een ECHO Klassik.

Vadim Repin gaf op zijn elfde zijn eerste grote recital in Sint-Petersburg. Drie jaar later debuteerde hij in Tokio, München, Berlijn en Helsinki. Op zijn vijftiende trad hij op in de Carnegie Hall in New York. Als zeventienjarige won hij als jongste violist ooit de Koningin Elisabethwedstrijd, wat een enorme impact op zijn carrière had. Frankrijk maakte hem tot Chevalier de l’Ordre des Arts et des Lettres. Hoogtepunten in zijn carrière zijn de tournees met het London Symphony Orchestra o.l.v. Valery Gergiev - met wie hij het aan hem opgedragen vioolconcerto van Sir James MacMillan in première bracht -, met het Israel Philharmonic Orchestra o.l.v. Zubin Mehta, en met de Wiener Philharmoniker o.l.v. Riccardo Muti. Hij richtte in 2014 het Trans-Siberian Arts Festival op en gaf als artistiek directeur compositieopdrachten aan onder meer Lera Auerbach, Sofia Gubaidulina, Arvo Pärt en Mark-Anthony Turnage. Hij zet zich in voor muziekeducatie, gaf masterclasses aan het Mozarteum Salzburg en is ereprofessor aan het Beijing Central Conservatory of Music en het Shanghai Conservatory of Music.

Arabella Steinbacher is geboren in een familie van muzikanten en begon al op 3-jarige leeftijd viool te spelen. Ze studeerde bij Ana Chumachenco aan de muziekacademie van München en kreeg ook les van Ivry Gitlis. Arabella Steinbacher speelt regelmatig met vooraanstaande orkesten zoals de New York Philharmonic, het Boston Symphony Orchestra, het London Symphony Orchestra, het Philharmonia Orchestra, het Chicago Symphony Orchestra en het Cleveland Orchestra. Ze werkte samen met de meest gerenommeerde dirigenten, waaronder Lorin Maazel, Christoph van Dohnányi, Riccardo Chailly, Herbert Blomstedt, Zubin Mehta, Christoph Eschenbach, Charles Dutoit, Yannick Nézet-Séguin en Thomas Hengelbrock. Sinds 2009 heeft Arabella Steinbacher een exclusiviteitscontract met het label Pentatone Classics. Haar recentste opname met het WDR Sinfonieorchester (o.l.v. Lawrence Foster) is gewijd aan werken van Richard Strauss. Ze ontving vele beloningen en onderscheidingen, in het bijzonder twee ECHO Klassik-prijzen. Als ambassadeur van CARE zet Arabella Steinbacher zich in voor het ondersteunen van mensen in nood. In december 2011 hield ze een tournee door Japan als reactie op de tsunami aldaar, eerder dat jaar. Kort daarna verscheen de dvd Arabella Steinbacher - Music of Hope, over haar reis en haar concerten voor jonge mensen.